Zjawisko turystyki nadmorskiej
Turystyka nadmorska to wszelkie przejawy aktywności turystycznej podejmowanej przez turystów w pasie pobrzeża w zasięgu do 10 km od brzegu w stronę lądu (I,II strefa turystyczna) oraz zasięgu do 20 Mm od linii brzegu morskiego w stronę morza (0 strefa turystyczna). Turystyka morska jest jednym z kluczowych elementów rozwoju regionów nadmorskich. Regiony te, w których w przeszłości główną rolę odgrywała gospodarka morska (porty, żegluga, stocznie i rybołówstwo) obecnie poszukują nowego kierunku działania. Aktywizacja w dziedzinie turystycznej przyczynić się powinna do poprawy stanu infrastruktury, zmniejszenia bezrobocia, a także do intensyfikacji kontaktów międzynarodowych, zwłaszcza z krajami rejonu Morza Bałtyckiego. Turystykę morską należy rozumieć nie tylko jako system stałych, morskich połączeń i atrakcyjnych rejsów wycieczkowych, są to również indywidualne rejsy jachtowe oraz wiele innych form spędzania czasu na wodzie lub nad wodą, przy czym we wszystkich przypadkach bardzo ważny jest system oferowanych na lądzie usług uwypuklających atrakcyjność regionu.
Do różnych form turystyki wodnej należą: wycieczki morskie, pasażerska żegluga przybrzeżna, żegluga promowa oraz formy turystyki kwalifikowanej jak: żeglarstwo, motorowodniactwo, kajakarstwo, nurkowanie, windsurfing i wędkowanie. Należy zdawać sobie sprawę z tego, że turystyka wodna to również żegluga po jeziorach i śródlądowych drogach wodnych. Atutem Polski są zarówno duże ośrodki portowe jak i, nabierające coraz większego znaczenia przy przyjmowaniu jednostek sportowo-żeglarskich, mniejsze, lokalne porty i przystanie położone w miejscowościach o kluczowym znaczeniu wypoczynkowym. Jednak polski region nadmorski oferuje generalnie walory krajobrazowe, bardzo ważne dla turystów poszukujących bliskiego kontaktu z naturą lub, jako całkowite przeciwieństwo, modne miejscowości wypoczynkowe, dysponujące bazą turystyczną pozwalającą na pobyt nad morzem i rozrywkę dla określonej grupy turystów.

